Friday, April 03, 2009

همه ی آدما نسبت به یه چیزایی احساس مالکیت دارن. خونه،ماشین، زن، بچه. اما بعضیا هستن که موسیقیایی رو که می شنون، فیلمایی که می بینن رو صاحب می شن. خودشونو کاشفش می دونن و کلی به خودشون مغرور می شن.
قبلنا زیاد مشکل نبود همه می تونستن صاحب آهنگا و فیلما بشن بدون اینکه کسی خبردار شه کی صاحب چیه. حالا یهو یه شب آدم می بینه آهنگشو یکی برداشته یه جا شر کرده. آهنگ اونو. که خودشم یواشکی بهش گوش می داد رو دزدیده برداشته گذاشته یه جا که همه بشنون.
می خواد داد بزنه نه! این آهنگ مال منه فقط من می تونم باهاش خاطره داشته باشم. فقط منم که بلدم دوسش داشته باشم. مال منه. فقط مال من!
اما هیچ فایده نداره. کرور کرور آدما میان و دقیقه ای صد بار آهنگ من برای غریبه ها پخش می شه.
دیگه بی صاحابه.


.
.
.

4 comments:

anoosh said...

نابغه ؟ نمی دونم . اشکی و حالی با نوشته هات و این که کوتاه اند و این که نمی دونم کی هستی و این بهتره.روزی که مرد خواهد جان بچگی ، روزی که حسرت واجب است بر تو پای نشئگی

پویا said...

خودپسندی دیگران تنها هنگامی برای ما ناپسند است که خلاف خودپسندی ما باشد.
...
شاید طرف برای لذت شخصیش اون کارو کرده باشه. شاید....ث.

نقره said...

پویا: مشکلی نیست. هر کس به هر دلیلی هر کاری بخواد می تونه بکنه. فقط در این مورد این شکلیه که توهم نداشته باشیم کلن. همه چی مال همه است انحصاری نیست هیچی.آهنگ من و تو نداره که آهنگ همه است

نقره said...

نابغه؟! من؟!ما همه نابغه ایم.
منم نمی دونم تو کی هستی شاید اینم خوبه. من فقط یه انوش توی دنیا می شناسم که اونم توی پاریس و عمرا روحشم خبر نداره که هیچ نقره ای توی دنیا وجود داشته باشه.
ببینم... تو که پاریس نیستی؟